Hai xa moito tempo que Donna Haraway quiso ordenarse jesuita. Ser muller, ademáis doutras circunstancias menores, non ó consentiron. En maio, con esta aspiración inalcanzable superada, chegou a Barcelona e a sala de conferencias enchéuse de xente que o sair comentaba o pésimo da traducción. Razón principal de non entender a mensaxe encriptada de Haraway.
Donna mostrou fotos da súa cadela, a que adoraba, e ca que compartía a circunstancia non casual de ser fémias sen crías. Repetiuno demasiadas veces para ser un feito liberado da emoción. Acompáñanse os ladridos e as enrugas na victoria ou na derrota, non quedou claro, de evitar a maternidade.
Tamén falou dun gato negro que mantiña co seu dono unha relación menos igualitaria que Haraway coa cadela. Era un filósofo europeo, parisino, que sen dúbida amaba a súa mascota pero esperaba dela menos do que en realidad podía ofrecer. Él, rodeado de libros, absorto na demostración innegable das diferencias entre seres humanos e animais esquivaba a mirada dialogante do gato que prometía derruir unha certeza tan vaga.
Tamén falou dun gato negro que mantiña co seu dono unha relación menos igualitaria que Haraway coa cadela. Era un filósofo europeo, parisino, que sen dúbida amaba a súa mascota pero esperaba dela menos do que en realidad podía ofrecer. Él, rodeado de libros, absorto na demostración innegable das diferencias entre seres humanos e animais esquivaba a mirada dialogante do gato que prometía derruir unha certeza tan vaga.
